Toespraak voorzitter - zuster Beatrijs
Beste genodigden
Dat de viering van 10 jaar SG plaats heeft in dit kerkgebouw heeft een zinvolle betekenis.Zij sluit aan bij de rol die kerkgebouwen vervulden sinds het ontstaan van het christendom. Immers de kerken van de eerste christenen waren publieke ruimten waar de gelovigen regelmatig samenkwamen om samen te bidden, om samen nood en leed te delen, om samen vreugdevol te vieren.
In die geest is dit piëteitsvol gebouw ons door deken Karel Cottenie ter beschikking gesteld. Gebouw dat getuige is van een verleden, van traditie en cultuur, maar dat ook een uitstraling geeft van stilte en rust, zodat wij onze viering in verbondenheid kunnen beleven.
Als voorzitter van de SG Katholiek Secundair Onderwijs Regio Zottegem heb ik 10 jaar de SG mogen dienen, mogen voorgaan, en met enige fierheid mag ik zeggen dat wij er in geslaagd zijn ons K.O. sterker te maken, dank zij de samenwerking en de solidaire inzet.
Beste mensen,
De SG is een geschikt samenwerkingsplatform, een lokaal netwerk waaraan scholen nood hebben, waar men streeft naar verbondenheid en steun geeft aan elkaar.
Het blijft een uitdaging om van de SG een professionele organisatie te maken die zich verantwoordelijk voelt voor het K.O. in onze regio.
Maar wanneer we even blijven stilstaan en ons bezinnen,
- dan ervaren wij dit opgelegde orgaan als een leefgemeenschap, waarin wij allen verbonden zijn,
- dan vinden wij ons allen terug in een morele gemeenschap, waarin wij dezelfde normen en waarden nastreven,
- dan wordt ons streven gericht naar een spirituele gemeenschap, waarin wij samen ons willen verdiepen en herbronnen.
Zo krijgt het begrip ‘scholen gemeenschap’ een inhoud van verbondenheid., een belangrijke peiler in onze onderwijsopdracht.
Met het begrip ‘scholengemeenschap’ denk ik aan de belangrijke en unieke opdracht die het onderwijs in zich draagt: het is de sleutel tot alle mogelijke opdrachten die men in het leven kan ervaren, het is een gegeven waarover de grootste filosofen, denkers, schrijvers, wetenschappers en humanisten van onze westerse beschaving het eens zijn.
Tot jullie, mensen met een onderwijs opdracht, richt ik mij om mijn verbondenheid uit te drukken met de unieke opdracht die jullie is toegewezen.
Eenvoudig is zij niet, omdat van jullie verwacht wordt dat:
- jullie kennis overbrengen – zoals contractueel bepaald
- maar ook, dat jullie jonge mensen vormen tot volwassenen – een taak jullie toegewezen op de eerste plaats door de ouders , maar ook door de gemeenschap in zijn geheel die begaan is met de samenleving van morgen.
Deze opdracht is uniek omdat zij belangloos is, vrij van enig persoonlijk voordeel, vrij van machtsstreven, vrij van winstbejag.
Het is een opdracht van toewijding en van jaarlijks herbeginnen, immers jongeren komen naar jullie toe
- om iets te leren
- om hun verwachting naar ‘ontdekking’ van natuur en leefgemeenschap in te vullen
- om hun verlangen naar meer menselijke vaardigheid te ontwikkelen
Met dit laatste gegeven omvatten we jullie volledige taak: deze van onderwijs verstrekken en deze van opvoeder en bezieler.
Wat dan ook jullie specifieke taakomschrijving mag zijn, jullie zullen bijdragen tot de ontwikkeling van sommigen die met het hoofd hun taak in de samenleving zullen opnemen of tot de groep die met de vaardigheid van hun handen de gemeenschap een gouden dienst zullen verschaffen.
Met het begrip ‘verbondenheid’ denk ik ook aan de bijdrage van onze administratieve medewerkers.
Vanuit hun stille opdracht maken zij het mogelijk de onderwijstaken te vervullen binnen een ordentelijke manier en zonder al te veel zorgen voor de leerkrachten. Al te weinig geeft men er zich rekenschap van hoeveel zorgen en diensten vooraf gaan aan de finale opdracht van een school.
In beeldspraak uitgedrukt: het water in een rivier kan niet stromen indien er geen stevige en wel omlijnde bedding aanwezig is.
Met het begrip ‘verbondenheid’ denk ik ook aan de ouders die hun kinderen aan onze scholen toevertrouwen. Door het vertrouwen dat zij stellen in onze instellingen en door de hulp en tegemoetkoming bij school -initiatieven dragen zij bij om de jaarlijkse inzet bij het begin van een schooljaar enthousiast aan te pakken.
10 jaar SG mag geen eindpunt zijn, maar nodigt ons uit om verder te gaan in die grote verbondenheid, zodat wij de veranderingen die weer op ons zullen afkomen met succes kunnen implementeren.
Met een terugblik op wat wij in deze voorbije 10 jaar verwezenlijkt hebben, en met de blik op de toekomst willen wij aan onze SG een nieuwe naam geven. De ganse groep van het CAIM en de directieleden kozen voor de evangelisch geïnspireerde benaming Emmaüs
De vicaris zal ons straks duiding geven bij deze keuze
Vrienden,
Ik wil eindigen, terug met een beeldspraak:
Onze SG is als een boom waaruit de takken hun levenskracht putten, die op hun beurt rijke vruchten dragen.
Mijn oprechte erkentelijkheid voor zoveel vertrouwen die u allen mij en onze besturen geeft.
Mijn welgemeende dank aan allen die sinds jaren onbaatzuchtig meewerken aan de groei en bloei van deze boom!
|
